Rosnąca fala przemocy wobec pracowników ochrony zdrowia skłania środowisko lekarskie do zdecydowanych działań. W odpowiedzi na tragiczne wydarzenia z końca kwietnia, w tym śmierć dr. Tomasza Soleckiego, który zginął z rąk pacjenta w krakowskim szpitalu, Naczelna Izba Lekarska (NIL) skierowała do Ministerstwa Zdrowia konkretne postulaty mające na celu zwiększenie bezpieczeństwa medyków. Wśród propozycji znalazł się m.in. postulat utworzenia centralnego Rejestru Agresji w Ochronie Zdrowia.
Systemowa odpowiedź na dramatyczne realia
Przemoc fizyczna i werbalna wobec lekarzy, pielęgniarek i ratowników medycznych nie jest już marginalnym zjawiskiem – staje się realnym zagrożeniem w codziennej pracy placówek medycznych. Środowisko lekarskie mówi jednym głosem: potrzebujemy nie tylko wyrazów współczucia, ale przede wszystkim konkretnych rozwiązań prawnych i organizacyjnych.
Prezes NIL, Łukasz Jankowski, w rozmowie z minister zdrowia Izabelą Leszczyną przedstawił pakiet propozycji, które miałyby na celu poprawę sytuacji. Wśród nich znalazły się:
– objęcie gróźb karalnych wobec personelu medycznego ściganiem z urzędu,
– zastrzeżenie danych osobowych medyków w rejestrach publicznych,
– ujednolicenie zasad zgłaszania incydentów agresji i stworzenie szybkiej ścieżki reagowania,
– oraz ustanowienie nowej kategorii prawnej dotyczącej zakłócania porządku w placówkach ochrony zdrowia.
Jedną z najistotniejszych inicjatyw ma być Rejestr Agresji w Ochronie Zdrowia – baza danych dokumentująca przypadki przemocy wobec przedstawicieli zawodów medycznych. Taki rejestr miałby pełnić nie tylko funkcję statystyczną, ale przede wszystkim prewencyjną i analityczną, wspierając identyfikację zagrożeń i usprawnienie procedur ochronnych.
Sygnał do działania, nie tylko do refleksji
Samorządy medyczne już dziś podejmują własne inicjatywy. Krajowa Izba Ratowników Medycznych uruchomiła w marcu własny rejestr przypadków agresji wobec ratowników. NIL również prowadzi statystyki, ale jak podkreślają medycy – to nie wystarczy. Potrzebne są rozwiązania systemowe, z udziałem państwa i odpowiednich służb.
Postulaty środowiska lekarskiego zyskały wstępną akceptację resortu zdrowia, który zapowiedział gotowość do międzyresortowych konsultacji. Do skutecznego wdrożenia rozwiązań niezbędna będzie bowiem współpraca nie tylko Ministerstwa Zdrowia, ale także resortów sprawiedliwości i spraw wewnętrznych.
Wiceminister zdrowia Wojciech Konieczny w radiowej wypowiedzi nie krył, że choć marzyłby o jednej ustawie, która zagwarantuje bezpieczeństwo medykom, rzeczywistość jest znacznie bardziej złożona. Nie chodzi bowiem tylko o przepisy – kluczowe będą procedury, egzekwowanie prawa i zmiana podejścia do bezpieczeństwa w ochronie zdrowia.
Ratownictwo medyczne w Polsce: stan i działania w 2024 roku
Milczący apel środowiska
W geście solidarności i żałoby, 10 maja zaplanowano Marsz Milczenia Medyków – manifestację organizowaną przez NIL, OZZL, Porozumienie Rezydentów i inne organizacje zawodowe. Celem marszu jest przypomnienie społeczeństwu, że lekarze i pracownicy medyczni nie są bezbronnymi urzędnikami, lecz ludźmi, którzy każdego dnia walczą o ludzkie życie – często narażając własne.
Hasła wydarzenia są jasne: szacunek, bezpieczeństwo, reakcja. Środowisko medyczne nie żąda przywilejów – domaga się prawa do wykonywania zawodu w warunkach wolnych od przemocy, gróźb i strachu.
Przyszłość ochrony zdrowia zależy od bezpieczeństwa tych, którzy ją tworzą
Wzrost agresji wobec medyków to nie tylko problem pojedynczych przypadków. To symptom głębszych napięć społecznych i organizacyjnych. Jeśli nie zostaną podjęte zdecydowane kroki, zaufanie do systemu ochrony zdrowia – już mocno nadwyrężone pandemią i kryzysem kadrowym – może ulec dalszej erozji.
Propozycje NIL, choć wciąż wymagają dopracowania i legislacyjnego wsparcia, są jasnym sygnałem: bezpieczeństwo pracowników medycznych musi stać się jednym z priorytetów polityki zdrowotnej państwa.
Rzecznik Praw Pacjenta: zwiększenie bezpieczeństwa pacjentów wymaga skutecznych narzędzi prawnych
Źródło: PAP MediaRoom
