Polscy naukowcy dokonali przełomowego odkrycia dotyczącego związku między poziomem krążącej we krwi lipoproteiny (a) a ryzykiem rozwoju cukrzycy typu 2. Choć badania obserwacyjne od dawna sugerowały tę zależność, dopiero teraz udało się wyjaśnić mechanizmy kierujące tym fenomenem.
Lipoproteina (a), znana związana z chorobami sercowo-naczyniowymi, stała się obiektem zainteresowania w kontekście cukrzycy typu 2 po doniesieniach epidemiologicznych wskazujących na jej obniżony poziom u chorych. Dr Mateusz Lejawa z Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach, jeden z autorów badania, podkreśla, że mimo wielu obserwacji nikt dotąd nie potrafił jednoznacznie wyjaśnić tej relacji.
„Lipoproteina (a) to cząsteczka, którą od kilku dekad wiąże się z rozwojem chorób sercowo-naczyniowych. Dodatkowo jakiś czas temu w literaturze naukowej zaczęły pojawiać się doniesienia na podstawie badań epidemiologicznych, że u osób chorych na cukrzycę typu 2 jej poziom jest wyraźnie obniżony. Badacze z całego świata starali się wyjaśnić ten efekt oraz dowieść, czy zachodzi między tymi zjawiskami związek przyczynowy. Do tej pory nikomu jednak nie udało się dowieść tego jednoznacznie” – powiedział w dr Mateusz Lejawa z Wydziału Nauk Medycznych w Zabrzu, Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach, jeden z autorów odkrycia.
Współpracując z zespołem z Włoch i Szwajcarii, polscy naukowcy zastosowali metodę randomizacji mendelowskiej, rzadko stosowaną w Polsce, aby zbadać genetycznie przewidywany wpływ insuliny na poziom Lp(a). Metoda ta minimalizuje zakłócenia wynikające z innych czynników, co umożliwia ocenę przyczynowego związku między czynnikiem ryzyka a zdrowiem.
Badania wykazały, że wysoki poziom insuliny, typowy dla stanów przedcukrzycowych, może obniżać stężenie Lp(a) poprzez hamowanie ekspresji genów kodujących apolipoproteinę(a), kluczowy składnik lipoproteiny (a). „To odkrycie wskazuje, że hiperinsulinemia, charakterystyczna dla rozwoju cukrzycy typu 2, może częściowo tłumaczyć tę zależność” – wyjaśnia dr Lejawa.
W kontekście terapeutycznym istotne jest również pytanie o wpływ leków obniżających Lp(a) na ryzyko cukrzycy. „Chociaż obawy były dotąd nieuzasadnione, nasze badania sugerują, że zrozumienie tego związku przyczynowego pozwala lepiej kierować profilaktyką i leczeniem zaburzeń lipidowych” – dodają autorzy publikacji.
Odkrycie to podkreśla również potrzebę częstszego monitorowania poziomu Lp(a) w populacji polskiej. „Jest to krok w kierunku personalizowanej medycyny, która powinna być dostępna dla wszystkich pacjentów z zaburzeniami lipidowymi” – zaznacza dr Lejawa.
Wraz z postępem badań nad związkami genetycznymi i metabolicznymi, odkrycie Polaków ma potencjał zmiany podejścia do diagnostyki i terapii zarówno w Polsce, jak i na świecie.
Badanie ukazało się w czasopiśmie Cardiovascular Diabetology – Causal associations between insulin and Lp(a) levels in Caucasian population: a Mendelian randomization study
#lipoproteina #cukrzycatypu2 #insulina #randomizacjamendelowska #hiperinsulinemia #związekprzyczynowy #genetyka #zaburzenialipidowe #profilaktykazdrowotna #personalizowanamedycyna
Jak rozróżnić cukrzycę typu 1 z typu 2 – to dwie różne choroby?
Źródło: Nauka w Polsce
