Igor Radziewicz-Winnicki należy do grona lekarzy, którzy swoją karierę zawodową połączyli z aktywnym uczestnictwem w kształtowaniu systemu ochrony zdrowia w Polsce. Pediatra, doktor nauk medycznych i specjalista zdrowia publicznego, przez lata funkcjonował na styku medycyny klinicznej, nauki, administracji publicznej oraz zarządzania ochroną zdrowia.
Urodził się 5 września 1976 roku w Katowicach. Jest absolwentem Śląskiej Akademii Medycznej, gdzie w 2001 roku uzyskał dyplom lekarza. Już na wczesnym etapie kariery zawodowej jego zainteresowania wykraczały poza klasyczną praktykę kliniczną. W 2006 roku obronił pracę doktorską poświęconą psychosomatycznym uwarunkowaniom zaburzeń czynnościowych u dzieci, co wpisywało się w nurt holistycznego spojrzenia na zdrowie dziecka i relacje między somatyką a czynnikami społecznymi.
Specjalizację z pediatrii ukończył w 2008 roku, a trzy lata później uzyskał drugi tytuł specjalisty – w dziedzinie zdrowia publicznego. To połączenie kompetencji klinicznych i systemowych stało się znakiem rozpoznawczym jego dalszej drogi zawodowej.
Pierwsze doświadczenia zdobywał jako lekarz stażysta w Okręgowym Szpitalu Kolejowym w Katowicach, a następnie w poradniach medycyny rodzinnej. Równolegle rozwijał karierę akademicką. Od początku lat dwutysięcznych był związany z macierzystą uczelnią, pracując w Klinice Pediatrii, w tym w obszarze gastroenterologii dziecięcej w Górnośląskim Centrum Zdrowia Dziecka i Matki. Z czasem skoncentrował się na dydaktyce i zagadnieniach społecznych w medycynie, prowadząc zajęcia z zakresu promocji zdrowia, pielęgniarstwa środowiskowego oraz społecznych problemów medycznych.
Istotnym elementem jego aktywności akademickiej było również zaangażowanie w kształcenie kadr systemu ochrony zdrowia. Był inicjatorem i koordynatorem studiów podyplomowych z zakresu gerontologii i opieki nad osobami starszymi, co wpisywało się w rosnące wyzwania demograficzne i potrzebę przygotowania systemu na starzenie się społeczeństwa. Pracował także jako adiunkt w Śląskiej Wyższej Szkole Zarządzania im. gen. Jerzego Ziętka w Katowicach, łącząc zagadnienia medyczne z perspektywą społeczno-ekonomiczną.
Równolegle Igor Radziewicz-Winnicki rozwijał aktywność w środowisku zawodowym. Od 2003 roku związany był z Polskim Towarzystwem Pediatrycznym, a w 2011 roku objął funkcję sekretarza Zarządu Głównego PTP oraz wiceprzewodniczącego oddziału śląskiego. Jest również członkiem międzynarodowych towarzystw zajmujących się pediatrią społeczną i zdrowiem dziecka.
Przełomowym momentem w jego karierze było wejście do administracji rządowej. W czerwcu 2012 roku został powołany na stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia w drugim rządzie Donalda Tuska. Funkcję tę pełnił do listopada 2015 roku. Jako wiceminister zdrowia odpowiadał m.in. za zagadnienia związane z polityką zdrowotną i programami zdrowotnymi. Przewodniczył Radzie Programowej rządowego programu leczenia niepłodności metodą zapłodnienia pozaustrojowego, jednego z najbardziej dyskutowanych projektów zdrowotnych tamtego okresu.
Po odejściu z resortu zdrowia wrócił do pracy w sektorze ochrony zdrowia, obejmując stanowisko zastępcy dyrektora ds. medycznych Szpitala Praskiego pw. Przemienienia Pańskiego w Warszawie. Funkcję tę pełnił od 2016 roku, koncentrując się na organizacji świadczeń i jakości opieki medycznej.
W maju 2024 roku został powołany na prezesa zarządu PZU Zdrowie – jednego z największych ogólnopolskich operatorów medycznych w Polsce. Spółka zarządza siecią około 130 placówek własnych oraz kilku tysięcy placówek partnerskich w całym kraju. Jego nominacja była szeroko komentowana w kontekście doświadczenia w administracji publicznej i znajomości mechanizmów funkcjonowania systemu ochrony zdrowia. W kwietniu 2025 roku został jednak odwołany z tej funkcji w ramach zmian kadrowych w spółce.
Igor Radziewicz-Winnicki jest autorem licznych publikacji naukowych, zarówno krajowych, jak i zagranicznych, poświęconych pediatrii, zdrowiu publicznemu i społecznym aspektom medycyny. Jego droga zawodowa pokazuje konsekwentne łączenie praktyki lekarskiej, pracy naukowej oraz udziału w zarządzaniu i kształtowaniu polityki zdrowotnej – obszarów, które w polskim systemie ochrony zdrowia rzadko spotykają się w jednej biografii.
